KAHRAMANIMA

Dünyaya gözlerimi açtığımdan beri etrafımda pervane olan annem aslında benim kahramanımmış büyüdükçe anladım. Daha çocuk denecek yaşta iken 5 aylık bebeğini ilk göz ağrını toprağa vermiş, buna rağmen güçlü kalıp korkmadan beni dünyaya getirmiş. Elinden geldiğinden fazlasıyla beni yetiştirdi. Kendinden kısıp benim için her şeyin en iyisini yapmaya çalıştı. Doğduğumdan beri hastalıklı bir çocuktum günlerimiz sürekli hastanelerde geçerdi. Bir kez olsun of dediğini duymadım. Ben iyileşeyim diye duyduğu her türlü kocakarı ilacını yaptı. Çoğunuz için anlamsız gelse de ben annemin yaptığı o ilaçlar sayesinde büyüdüm. Hastalandığımda sabaha kadar başımda sabahladı gecelerce, krize girdiğim zaman koştura koştura beni hastaneye götürdü. Ne kadar yorulursa yorulsun gık çıkarmadan hep yanımda oldu. Benimle beraber tekrar okula başladı, benle çocuk olup oyunlar oynadı. Bir an olsun ellerimi bırakmadı. Aldığım her kararda destekçim oldu.  Bana nasıl güçlü olmam gerektiğini, düşünce kalkmayı, her zorluğun üstesinden gelmeyi öğrettiği için hakkını ne yaparsam yapayım ödeyemem. Her zaman iyiydik diyemem yeri geldi tartıştık, kavga ettik ama günün sonunda hep yan yanaydık.

Yani demem o ki anneleriniz hala yanı başınızda iken bol bol sarılın, öpün. Yarın ne olacağı belli olmuyor.  İyi ki annelerimiz yanı başımızda.