Depresif.

Bazen düşünüyorum; hiç tanımadığım birine, beni hiç tanımayan birine kendimi anlatsam ne olur diye. Karşısına oturup hem anlatsam hem ağlasam. Hayatımda olan biteni, düştüğüm anları katıla katıla ağlamak istediğim günleri. Her şeye rağmen ayağa kalkıp dik durmak zorunda oluşumu. Neden güçlü olmam gerektiğini, yolda yürürken bir anda neden durup boş boş baktığımı. Ellerim ve bacaklarımdaki yara izlerinin hikayesini. İçimde hissettiğim o anlamsız karanlığı.  Kısacası ‘beni’ anlatsam. Sonra dönüp arkamı gitsem, hiç var olmamış bu hayatı hiç yaşamamış gibi.

Sonraki Yazı İçin,